خانه ي فرزندان اميد در تير ماه سال 1381 با پذيرش 20 فرزند بي سرپرست و با نظارت اداره بهزيستي شهرستان گناباد تاسيس گرديد . فرزندان پذيرش شده پسر ودر سنين 6 تا 16 سال مي باشند كه به طور شبانه روزي در اين خانه سكونت داشته و از مزاياي محل سكونت غذا پوشاك تحصيل اياب و ذهاب به اماكن شهري مشاوره رواني – امور مددكاري اجتماعي بيمه و هزينه هاي درماني و فرهنگي از قبيل استفاده از كلاس هاي اوقات فراغت چون ( سفالگري ،معرق،قرآن و...) و حضورسرپرست داخلي بصورت شبانه روزي برخودار مي باشند . محل تامين اعتبار مالي،حمايت و نگهداري از اين كودكان كمكهاي خير خواهانه نيكوكاران بوده و در دو بخش امرار معاش ، امور روزمره و برنامه هاي آينده صرف مي شود. در حال حاضر محل اسكان اين فرزندان عزيز استيجاري مي باشد و به دليل محدوديتها مناسب و در شأن اين عزيزان نمي باشد.همچنين با پيگيريهاي مستمر اعضاء هيئت امنا اداره محترم اوقاف زميني به مساحت 1530 متر مربع واقع در خيابان امام خميني 15 براي احداث ساختمان دائمي تخصيص داده است با توجه به نقشه پيش بيني شده براي زيربنايي به مساحت 500 متر اين موسسه نياز مبرم به كمكهاي خيرخواهانه مردم شريف و خيّر شهرستان به منظور احداث هر چه سريعتر اين مركز حامي ايتام دارد.

افراد علاقه مند به يكي از صورتهاي زير          مي توانند كمكهاي خود را به اين مركز ارائه نمايند.

1- تأمين بخشي از مصالح ساختماني

2- قبول بخشي از فعاليتهاي نيروي انساني ساخت و ساز

3- كمك مالي و نقدي از طريق واريز به حساب شماره 51160 بانك ملي شعبه آزادگان گناباد

4- قبول بازپرداخت بخشي از اقساط وام اخذ شده از نظام بانكي

5- كمك مالي مستقيم از طريق مراجعه به دفتر خانه فرزندان اميد و يا تماس با شماره 7220658

6- تامين بخشي از نيازهاي روزمره فرزندان

لازم به ذكر است بخشي از برنامه ريزي و سياستگذاري اين مركز را اعضاء هيئت علمي دانشگاهها و مراكز آموزش عالي شهرستان گناباد برعهده دارند.(دفتر موسسه خانه فرزندان اميد)

: عملى است مستحب، و عبارت است از اينكه انسان به قصد عبادت براى خدا، در مسجد توقّف كند، و اين عمل، داراى ثواب بسيار زيادى است.

اعتكاف،آب حيات بخش در كوير غفلت‏هاست

از آنجا كه اشتغال انسان به كار و زندگى و مسؤوليت‏هاى اجتماعى،گاهى موجب غفلت مى‏شود،و توجه به كار،گاه از توجه به هدف باز مى‏دارد و سبب مى‏شود وظيفه بزرگ ياد خدا و توجه به خود سازى و مبدا و منتهاى هستى فراموش شود.

غفلت از«خود»و«خداى خود»،بستر مرگ ارزشهاى انسانى و نقطه سقوط از پايگاه بلند خردورزى و عشق عرفانى و عامل پيوستن به زندگى پست و حيوانى است.

اولئك كالانعام بل هم اضل اولئك هم الغافلون(اعراف/179)

اعتكاف،بستر مناسب انديشه و تفكر و خردورزى است.

اعتكاف،تلاشى است‏براى اينكه انسانهاى فرو رفته در غرقاب روزمره‏گى‏ها از فضاى پر التهاب روزانه به سوى‏«خويش‏»و«خداى خويش‏»باز گردند.

اعتكاف زمينه توبه و بازگشت است.بازگشت‏به قرآن و معنويت،بازگشت‏به دعا و استمداد از عالم غيب،بازگشت از«خودمدارى‏»به‏«خداگرايى‏»آنها كه مسؤوليت‏هاى حساس‏تر و بزرگترى دارند،بيش از ديگران به اعتكاف و خودسازى نياز دار ند.

اعتكاف،توقفى ناآگاهانه در مسجد نيست.صرف درنگ و مكث و«حبس خويشتن‏»در مسجد، بدون عشق به عبادت و قصد قربت نيست.

اعتكاف،لميدن خوابيدن و چرت زدن و احيانا وقت گذرانى بيكاران و گردهمايى تفريحى-سياحتى در مساجد بزرگ شهر نيست.

در اعتكاف كسانى كه كار دارند و زياد هم كار دارند،و غرق دنياى اقتصاد و سياست و هنر و مطبوعات و غيره هستند،بايد از توليد و توزيع و طرح و برنامه‏هاى اقتصادى و سياسى و فرهنگى و نظامى و كار و زندگى فاصله بگيرند و به همآهنگى كار و تلاش و فعاليت‏ها،با رضاى خدا و وظيفه مكتبى بيانديشند.تنظيم فكر و انديشه و عمل،با معيارهاى الهى را تمرين كنند.

كار براى امت و تامين حوائج نيازمندان،تشييع پيكر شهيدان و مؤمنان،عيادت بيماران و هر كارى كه در آن،خود مطرح نيست و انگيزه الهى دارد،با اعتكاف سازگار است و حتى در برخى احاديث قضاى حوايج مؤمنان از اعتكاف برتر شناخته شده است.

اعتكاف،دوره كوتاه مدت خود سازى است،كه حداقل سه روز طول مى‏كشد و انسان را از حاكميت غريزه‏ها،عادت‏ها و اشتغالات معمول زندگى آزاد مى‏سازد.

اعتكاف،محو خود خواهى در امواج بلند خداگرايى و خدمت‏به امت اسلامى است.

اعتكاف،برون رفتن از خانه خويش و مصمم شدن بر حضور در خانه حضرت حق است. عبادتى مستحبى و تقرب جويانه و داوطلبانه است كه روزه روز سوم آن رنگ وجوب مى‏گيرد.

اعتكاف،گريز از لذت گرايى و هر گونه التذاذ جنسى و مهار حس خود محورى و برترى جوئى و بازگشت از قبله ديناگرايان به سمت و سوى قلب و قبله هستى است. خود سازى،محاسبه نفس،توبه و نيايش،نماز و تلاوت قرآن و استمداد از آستان قدس ربوبى ازديگربركات‏«اعتكاف‏»است.(محمدحسين فلاح زاده

بدانكه شب جمعه اول ماه رجب را ليله الرغايب ميگويند و از براي آن عملي را حضرت رسول (ص) وارد شده با فضيلت بسيار كه سيد در اقبال و علامه در اجازه بني زهره نقل كرده اند از جمله فضيلت او آنكه گناهان بسيار بسبب او آمرزيده شود و آنكه هر كه اين نماز را بگذارد چون شب اول قبر او شود حقتعالي بفرمايد ثواب اين نماز را به سوي او به نيكوتر صورتي با روي گشاده و درخشان و زبان فصيح پس با وي گويد اي حبيب من بشارت باد تو را كه نجات يافتي از هر شدت و سختي ، گويد تو كيستي بخدا كه من رويي بهتر از روي تو نديدم و كلامي شيرين تر از كلام تو نشنيده ام و بويي بهتر از بوي تو نبوئيدم. گويد من ثواب فلان نمازم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجاي آوردي آمدم امشب بنزد تو تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهايي تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود من سايه بر سر تو خواهم افكند در عرصه قيامت پس خوشحال باش كه خير از تو معدوم نخواهد شد هرگز.

وكيفيت آن چنان استكه روز پنج شنبه اول آنماه را روزه ميداري چون شب جمعه داخل شود مابين نماز مغرب و عشا دوازده ركعت نماز ميگزاري هر دو ركعت به يك سلام و در هر ركعت از آن يك مرتبه حمد و سه مرتبه انّا أنزلناه‘ و دوازده مرتبه قل هوالله احد ميخواني و چون فارغ شدي از نماز هفتاد مرتبه ميگوي« اللهم صل علي محمد النبي الامّي و علي اله» پس بسجده ميروي و هفتاد مرتبه ميگويي « سبّوحٌ قدوسٌ رَبّ الملائكة وَ الرّوح» پس سر از سجده بر ميداري و هفتاد مرتبه ميگويي « رَبِّ اغفِر و أرحَم و تَجاوَز عَمّا تَعلَم إنَّك أنتَ العَلي الأعظَم» پس باز بسجده ميروي و هفتاد مرتبه ميگويي «سبّوحٌ قدوسٌ رَبّ الملائكة وَ الرّوح» پس حاجت خود را مي طلبي كه إن شاء الله برآورده خواهد شد

برخى، معتقدند كه شب آرزو ها ( ليله‏الرغائب)، شب‏جمعه‏اى از ماه مبارك رجب است كه پنج‏شنبه‏ى آن هم، از ماه مبارك رجب باشد.

و بعضى ديگر، مى‏گويند كه شب نخستين جمعه‏ى ماه مبارك رجب، ليله‏الرغائب‏است، چه‏پنج‏شنبه‏ى آن، از ماه مبارك رجب باشد و چه نباشد.

روزه و نماز اين شب عزيز  دوازده ركعت‏بين نماز مغرب و عشا، است.

حال، اگر كسى بپرسد: «درآن شب، چه اعمالى را بايد انجام داد؟» خواهيم گفت‏كه احياى آن شب، همراه با دعا و قرائت قرآن و ... پسنديده است.

ماه رجب نويد بخش قلب هاي عاشقان پاك و الهي است .

ماه رجب روشناي ديده ي دل و طراوت روح و جان است

رجب فرصت پرواز است از اينجا به آن نميدانم كجايي كه ما از آنجا آمده ايم.

ماههاي رجب، شعبان و رمضان در شرافت تمامند و روايات بسياري در فضيلتشان وارد شده است كه در اينجا به تعدادي اشاره مي نماييم:

پيامبر اعظم(ص): « ماه رجب ماه بزرگ خداست و ماهي در حرمت و فضيلت به آن نميرسد و قتال با كافران در اين ماه حرام است و رجب ماه خداست و شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه امت من است كسي كه يك روز از ماه رجب را روزه دارد مستوجب خشنودي بزرگ خدا گردد و غضب الهي از او دور گردد و دري از درهاي جهنم برروي او بسته گردد.»

امام صادق (ع) از قول پيامبر اعظم(ص): « ماه رجب ماه استغفار امت من است پس در اين ماه بسيار طلب آمرزش كنيد كه خدا آمرزنده و مهربان است و رجب را اصّب ميگويند زيرا كه رحمت خدا در اين ماه بر امت من بسيار ريخته شود پس بسيار بگوييد؛ ( أستَغفِر الله و أسئله ألتوبَةَ ).»

امام كاظم (ع): « هركه يك روز از ماه رجب را روزه بدارد آتش جهنم يكساله راه از او دور شود و هركه سه روز از آن را روزه دارد بهشت او را واجب شود .»

امام كاظم (ع): « رجب نام نهري است در بهشت از شير سفيد تر و از عسل شيرين تر هر كه يك روز از رجب را روزه دارد البته از آن نهر بياشامد.»